Lin Feng ma około 50 lat i jest biznesmenem posiadającym fabryki odzieży w mieście Guangzhou w południowych Chinach i jego okolicach. Jego fabryka produkuje produkty przede wszystkim dla klientów amerykańskich i europejskich.
W 2020 r., gdy pandemia-19 spowodowała zamknięcie granic, uruchomił w Hanoi nową linię do produkcji odzieży damskiej, aby „przetestować wody”. Zachęcił go fakt, że pracownicy w Kantonie byli zadowoleni z mniej niż połowy swoich miesięcznych zarobków.
Wkrótce jednak odkrył, że był zszokowany małą liczbą zamówień od ostrożnych klientów z zagranicy. W zeszłym roku opuścił Wietnam i ponownie skupił się na Guangzhou.
„Nie ma sensu rozmawiać teraz o ekspansji czy przeprowadzkach za granicę. Niskie koszty pracy i zwolnienia z ceł nie mają sensu w obliczu słabego popytu” – stwierdził Lin.
Podobne doświadczenie miał Ji, menadżer w fabryce odzieży w Guangdong.
Od ponad 20 lat prowadzi linię do produkcji dżinsów w Kambodży. Jednak w ciągu ostatniej dekady, gdy płaca minimalna wzrosła, zaobserwował, że marże zysku stają się coraz mniejsze.
Zarobki, jakie płaci pracownikom w fabrycznym mieście Zhongshan w południowych Chinach, są obecnie tylko o 30% wyższe niż w Kambodży, a różnica była znacznie większa dziesięć lat temu. W tym samym czasie produkcja w jego chińskich fabrykach wzrosła o około 20 procent, a pracownicy stali się bardziej wykwalifikowani.
Kee powiedział, że zwiększenie produkcji w Azji Południowo-Wschodniej nie było „racjonalną decyzją”. „Obawiam się, że spowolnienie w biznesie będzie kontynuowane przez następny rok lub dwa”.
W rzeczywistości Chiny są tak niezbędne w globalnym łańcuchu dostaw odzieży, że nawet przeniesienie krajów tak naprawdę nie zmniejsza znacząco zależności.
