Lato na półkuli południowej powinno być „złotym okresem” dla popytu na produkty petrochemiczne, jednak przemysł petrochemiczny w Ameryce Łacińskiej nie wykazuje żadnych oznak szczytu sezonu. Kilka agencji zajmujących się analizą rynku zwróciło ostatnio uwagę, że przemysł petrochemiczny w regionie w dalszym ciągu znajduje się pod presją, w związku ze słabym popytem obserwowanym w ostatnich kilku kwartałach. Niektóre wiodące firmy znajdują się na skraju załamania finansowego, a restrukturyzacja zadłużenia jest nieuchronna.
W światowym handlu petrochemicznym Ameryka Łacińska zawsze znajdowała się na słabej pozycji-jest uzależniona od importu prawie 50% swoich produktów petrochemicznych, brakuje jej niezależnej siły ustalania cen i jest typowym „cenobiorcą”. Obecnie trwające od kilku lat pogorszenie koniunktury w branży poważnie wpływa na przemysł petrochemiczny Ameryki Łacińskiej. Obecnie impas wynikający z nadpodaży na rynku Ameryki Łacińskiej nie wykazuje oznak słabnięcia, a firmy przyjmują „tryb- magazynowania”: nie gromadzą już surowców, a jedynie kupują materiały potrzebne natychmiast, a cały rynek panuje w atmosferze „ostrożnego czekania-i-zobaczenia”. Stoi za tym „wpływ niskich-cen” ze strony dostawców z Ameryki Północnej, Bliskiego Wschodu i Azji-. Firmy z tych regionów, wykorzystując swoje zalety w zakresie niskich-kosztów, w dalszym ciągu dostarczają produkty na rynek Ameryki Łacińskiej, jeszcze bardziej ograniczając marże zysku lokalnych producentów. W przypadku kupujących niepewność co do perspektyw popytu powoduje, że wahają się przed podjęciem ryzyka. „Zakupy na żądanie” stały się głównym nurtem strategii, ograniczającej ryzyko zmienności rynku przy jednoczesnym zachowaniu elastyczności operacyjnej. Jednak ten „konserwatyzm” z kolei zwiększa presję sprzedażową na krajowych producentów, tworząc błędne koło.
Jako kluczowy bastion przemysłu petrochemicznego Ameryki Łacińskiej, Brazylia przeżywa najtrudniejszy okres. Ciągły spadek koniunktury w branży ma bezpośredni wpływ na zdolność przedsiębiorstw do wywiązywania się ze swoich zobowiązań dłużnych i nawet wysokie bariery chroniące handel wzniesione przez rząd nie powstrzymały tendencji spadkowej. 1. „Barometr branżowy”: Braskem: zbliżająca się restrukturyzacja długu, gwałtowny spadek cen akcji. Braskem, wiodąca brazylijska firma petrochemiczna, uznawana jest za „barometr” przemysłu petrochemicznego w Ameryce Łacińskiej. Jednak ten gigant, którego głównymi produktami są polietylen (PE), polipropylen (PP) i polichlorek winylu (PVC), został wciągnięty w bagno z powodu globalnej nadpodaży,-ceny podstawowych produktów gwałtownie spadły, zyski pozostają niskie, rezerwy gotówkowe stale się wyczerpują, a sytuacja finansowa szybko się pogarsza. Pod koniec września br. Braskem ogłosił zatrudnienie doradców zewnętrznych w celu zbadania rozwiązań finansowych; wiadomość ta natychmiast spowodowała dwucyfrowy spadek ceny akcji. Inwestorzy oraz trzy główne międzynarodowe agencje ratingowe (S&P, Fitch i Moody's) generalnie uważają, że jest to sygnał, że spółka rozpoczęła restrukturyzację zadłużenia. Szczególnie niepokojące jest rosnące ryzyko zapadalności części obligacji spółki w 2026 roku, których ratingi zostały obniżone przez kilka agencji. Co więcej, oczekuje się, że jego spółka zależna Braskem Idesa, zajmująca się produkcją polietylenu w Meksyku, również pójdzie w ich ślady i przeprowadzi restrukturyzację zadłużenia.. 2. Seria niepowodzeń korporacji z kilkoma jasnymi punktami: sytuacja Braskem nie jest odosobnionym przypadkiem. Unigel, brazylijski producent styrenu, po dwóch latach negocjacji w sprawie restrukturyzacji zadłużenia i walk z wierzycielami, niedawno złożył formalny wniosek o sądową reorganizację do Drugiego Sądu Upadłościowego w São Paulo, stając się kolejnym przykładem „upadku” firmy w czasie pogorszenia koniunktury w branży. Jednak firma Unipar, brazylijski producent chloro-alkalii, jest jednym z niewielu „ocalałych”. Sytuacja finansowa spółki stopniowo się poprawia, a jej główną zaletą jest to, że większość jej zapotrzebowania na energię pochodzi z wewnętrznych odnawialnych źródeł energii, co skutkuje zdrowszą strukturą kosztów, pozwalającą ledwo „przetrwać burzę” w okresie pogorszenia koniunktury w branży.
W przeciwieństwie do niepewnej sytuacji Brazylii, przemysł petrochemiczny w Meksyku tymczasowo ustabilizował się dzięki korzyściom politycznym, ale nie można ignorować leżących u jego podstaw kryzysów.. 1. Wysokie cła tworzą „barierę”, dając oddech krajowym firmom. Polityka Meksyku dotycząca rygorystycznej ochrony handlu stała się „tarczą” przed globalną nadpodażą. We wrześniu tego roku rząd wysłał znaczący sygnał: planuje w przyszłości znacznie podnieść cła importowe na różne chemikalia i polimery. Posunięcie to jest interpretowane przez branżę jako kluczowy krok w „konsolidacji udziału w rynku krajowym i poprawie warunków finansowych przedsiębiorstw”, a także oznacza, że polityka handlowa rządu Claudii Sinbaum stopniowo dostosowuje się do polityki Stanów Zjednoczonych. Korzystając z tego, brazylijski bank inwestycyjny BTG Pactual uważa dwóch głównych producentów środków chemicznych w Meksyku, Alpek i Orbia, za „akcje potencjalnych szans”. Biorąc za przykład Alpek, choć rynki dla jego głównych produktów, takich jak PE i PET, pozostają powolne, spadek kosztów kluczowych surowców, takich jak glikol etylenowy (MEG) i paraksylen (PX), zapewnił wsparcie zysków. Pomimo słabych fundamentów branży, cena akcji spółki we wrześniu nadal wzrosła o 13,1%, wbrew trendowi-było to spowodowane zarówno pozytywnymi oczekiwaniami co do polityki taryfowej, jak i naciskiem rządu na nowelizację Ustawy ogólnej w sprawie taryf importowych i eksportowych (proponowano nałożenie ceł na 1463 kategorie produktów) oraz publikacją planu wsparcia gospodarczego na rok 2026. 2. Dług Pemexu na poziomie 100 miliardów dolarów: „Miecz Damokles” wiszący nad przemysłem. Jednak pod optymistycznymi prognozami dla meksykańskiego przemysłu petrochemicznego kryje się „bomba zegarowa”-państwowego-giganta naftowego Pemex. Firma ta jest obciążona oszałamiającym długiem na kwotę 100 miliardów dolarów, jej wyniki są nadal powolne, a jej zakłady produkcyjne są poważnie ograniczone przez starzejącą się infrastrukturę. Prezes Meksykańskiego Stowarzyszenia Przemysłu Chemicznego (Aniq) stwierdził kiedyś, że gdyby Pemex mógł powrócić do zdrowej działalności, mógłby potencjalnie pozyskać inwestycje o wartości 50 miliardów dolarów dla krajowego przemysłu chemicznego. Jednak w rzeczywistości sytuacja firmy nie wykazuje oznak poprawy. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) i inne organizacje przewidują, że produkcja ropy naftowej w Meksyku może do 2030 roku spaść do 1,3 mln baryłek dziennie ze względu na problemy finansowe, które bezpośrednio odbiją się na dostawach upstream łańcucha przemysłu petrochemicznego.
